Türk'ü "Türk'e" ve "Türk" ile Ilgili Her Seye Karsi Yabanci, Hatta Düsman Yapan Seriat Emirlerinin Insafsiz Uygulayicisi Olarak Din Adami

Bu siir'in Padisahi fazlasiyle hosnud etmis olmasi gerekir, çünki Kanuni Süleyman Türk insanini (hele Anadolu Türk'ünü) hor ve degersiz gören padisahlarimizin basinda gelir. O kadar ki Yeniçeri kurulusuna Türk asilli unsurlari almamayi gelenek edinmisti. Imparatorlugun Avrupa sinirlari içerisindeki Hiristiyan ailelerinden devsirme olarak toplatilan unsurlarin Türk'e üstün oldugunu düsünür ve özellikle Yeniçeri kurulusuna sadece bu unsurlari alirdi. Islam'a bagliligi nedeniyle gerek Kur'an'da ve gerek Muhammed'in sözlerinde yer alan Turk aleyhtari sözlerin etkisinde kalarak Hafiz Hamdi Çelebi'nin: "O iyilik madeni, yüce peygamber, Türk'ü öldürünüz, kani helaldir demistir, Bunlarin (Türklerin) isi sürekli sapiklik olmustur" seklindeki sözlerini begenmis olmasi dogaldir.

Türk'ü insanliga felaket getiren ve yok edilmek gereken bir irk seklinde tanimlayan buna benzer daha nice örnekleri siralamak kolay, Bunlardan bir kaçina biraz asagida deginecegiz. Türk asilli kimselerin bu tür görüslere saplanmalarinin nedenlerini anlayabilmek için Islam seriati'nin Türk'e bakis açisini ve din adamlarimizin bu konudaki tutumlarini bilmek gerek.

Bir çok yayinlarimda ve özellikle Arap Milliyetçiligi ve Türkler adli kitabimda belirttigim gibi, yeryüzü'nde bir baska toplum gösterilemez ki din ugruna benliginden ve milli'liginden Türk'ler kadar siyrilmis, geçmisini ve atalarini unutmus, hatta kendi kendisiyle yabancilasmis olsun. Arap bile, Muhammed'in "Cahiliyyet" diye küçümser göründügü Islam öncesi dönemi, islam'in olusmasini saglayan ve "Arap uygarligini" hazirlayan bir dönem olarak tanimlamaktan geri kalmazken ve Islam öncesi yasamlariyle gurur duyarken Türk insani, Islamlastirildiktan sonra, Islami yasamlar disinda varlik, benlik, milli'lik nedir bilmemistir. O kadar ki Cami'de minber'e çikan imam'in ve din okullarinda kürsüye yaslanan hoca'nin, seriat'a dayali olarak, Türk'ü "Yafis" zürriyetinden gelme "Ye'cuc ve Me'cuc" nesli olarak tanimlayan sözlerini, yüzyillar boyunca "kutsal" bilip ezberlemis ve yasami boyunca da agzinda gevelemistir. Bu sözlerdeTürk'ün "insanliga felaket getiren irk" oldugu iddialarinin yattigindan haberi bile olmamistir. Buna sebeb din adamidir; bakiniz neden:

Din adami'nin Türk insanina, kendi atalariyle ilgili olarak ögrettigi seriat esaslari sunlardir: Güya Tanri Nuh'u peygamber olarak gönderdiginde kavmini uyarmasini ve Tanri'dan baskasina kulluk etmelerine engel olmasini emreder (Bkz. Kur'an 11 Hud 25-26; ve ayrica K. 29 Ankebud 16).

Nuh'un üç oglu olur; bunlar Sam, Ham ve Yafis adini alirlar. Sam'dan "Sami" irki çikar.; Sam güya Arap'larin, Yahudi'lerin Acem'lerin, Rum'larin atasi'dir.

Nuh'un ikinci oglu Ham'dir. Güya babasinin emrine uymadigi için cildi, ceza olarak, sim-siyah kesilmis, bu nedenle siyah irk'in atasi olmustur: Zenci'lerin, Habesi'lerin, Nubi'lerin babasidir.

Nuh'un üçüncü oglu Yafis'e gelince o da Hazer'in, Sakalibe'nin ve Ye'cuc-Me'cuc'un babasidir ki bu sonuncular Türk'lerdir. Hemen belirtelim ki "Ye'cuc ve Me'cuc" sözcüklerinin ne demek oldugundan pek çogumuzun haberi yoktur. Oysa ki din adamlarimiz, eski Türk'leri gerçek anlamda "Türk" saymadiklarindan, Arap tarihçisi ve Arap din adamiyle birlik olup, yüzyillar boyunca usturuplu usullerle, "Ye'cuc" ve " Me'cuc" deyimlerinin Türk'ler anlamina geldigini söylemekten ve bunu kanitlayan seriat hükümlerini (örnegin Kur'an'in Kehf Suresi'nin 83-102 ve Enbiya Suresi'nin 96 ayet'lerini) gözler önüne sermekten çekinmemislerdir. Nasil ki Abu'l Beka al-Demiri, vaktiyle Hayat al-hayavan adli yapitinda, Kur'an'in bu hükümleriyle belirlenen "Ye'cuc ve Me'cuc" öykülerinin Türkleri kastettigini yazdi ise, yine nasil ki al-Balki evren'in yaradilisi konusunu isleyen kitabinda ya da daha sonralari Asim Efendi Okyanus adli yapitinda, ya da Ahteri Mustafa Efendi Ahteri- Kebir adli kitabinda bunun böyle oldugunu gösteren hadis'leri sergilediler ve diger ünlüler buna benzer yayinlarda bulundular ise, bizim din adamlarimiz da bunlari dogrulayan hükümleri insanlarimizin beyinlerine yerlestirmekten bikmamislardir. Diyanet Isleri Baskanligi'nin yayinlarina söyle bir göz atiniz 440. Orada okuyacaginiz seylere göre Yafis'in ogullarindan olan "Türk", kardesleri olan Ye'cuc-Me'cuc'tan ayrilip Türkistan'da devlet kuran bir soydur. Yafis'in oglu olan Türk'un oglu Oguz olup Oguz ile birlesen Türkler Uygurlari olusturmuslardir 441. Güya Büyük Iskender Dogu'ya açilipta Türk illerini sinirlayan iki dag'in arasina vardiginda bu daglarin birisinde Türk irkindan bir kavim bulmustur. Güya Türk'ler Büyük Iskender'e Ye'cuc-Me'cuc denilen iki kavimden söz ederek onlardan zarar ve fesad gördüklerini söylemisler ve "Onlarla bizim aramiza bir sed yapmak üzere sana ücret versek olur mu?" demislerdir. Iskender de para istemeyip sadece yardim istedigini bildirmis, böylece Dogu'da büyük bir set insa ettirmistir. Yani güya Türkler, kendi öz kardesleri bulunan "Ye'cuc" ve "Me'cuc" 'un böyle bir sed arkasinda hapis edilmelerini Iskender sayesinde basarmislardir.

Iste din adamlarimizin, Arap kaynaklarindan esinlenerek ve Arap'in da isine gelircesine Türk'ün kafasina yerlestirdikleri ilk bilgiler bunlardir. Bunu yaptiktan sonra ikinci is, Dogu'da yasamis olan Türk irkina karsi bir yandan Tanri'nin ve diger yandan Muhammed'in lanet yagdirmis oldugunu ve müslümanlari Dogu'nun bu "vahsi insanlarindan" gelebilecek fesad ve tehlikelere karsi hazirlikli olmaga çagirmak üzere konustugunu anlatmaktir. Ellerinin altinda bulunan Kur'an ayet'lerini okuyarak bu isi yaparlar (özellikle Kehf Suresi'nin 83-102 ve Enbiya Suresi'nin 96.ayetleri).

Ayet'lerden gayri hadis hükümlerini de sergileyip yorumlamaktan geri kalmazlar. Bunlar arasinda Ebu Hüreyre'nin rivayetine dayali olarak Muhammed'in: "Küfrün basi Sark tarafindadir" diyerek biraktigi hadis'ler vardir. Yine Ebu Hüreyre'nin rivayeti olarak: "Siz (Araplar) ayakkaplari keçe olan bir kavim ile muharebe etmedikçe kiyamet kopmaz" seklindeki hadis'ler vardir. Yine Ebu Hüreyre'nin rivayetine dayali olarak : "Kiyamet kopmaz ki siz Araplar, burunlari basik, gözleri küçük, yüzleri deri üstüne kaplanmis kalkanlar gibi kalin etli, ayakkaplari da yün keçe çarik halklarla muharebe etmedikçe" seklinde hadis'ler bulunur.

Öte yandan Zeyneb bin Cahs'in rivayetine dayali hadis'ler vardir ki biri söyledir: "Vukuu yaklasan bir ser'den, büyük bir fitne'den dolayi vay Arap'in haline? Bugün Ye'cuc ve Me'cuc sed'dinden sunun gibi bir delik açildi"

Yine bunun gibi Abdullah Ibn-i Ömer'in rivayet ettigi: "Iyi biliniz ki fitne iste buradadir, seytan'in boynuzunun dogdugu yerde (Dogu yönünde)" seklinde hadis'ler vardir. Ayrica Ebu Said Hudri'den gelen ve Muhammed'in: "Size müjdeler olsun, sizden bir kisiye mukabil Ye'cuc ve Me'cuc'dan bin kisi cehenneme gönderilecektir" gibi ve daha bunlara eklenebilecek benzeri nice hadis'ler vardir. Bu yukarda geçen tanimlamalar hep Türklerle ilgilidir.

Öte yandan din adamlarimiz, Islam'in en saglam kaynaklari olarak Buhari'de, Müslim'de, Ebu Davud'da, Tirmizi'de, Ibn Mace'de yer alan ve "Türklerle öldürüsmek" anlamina gelen seriat hükümlerini, "kutsal" birer "inanç" olarak Türk insaninin gönlüne yerlestirir. Bunlar arasinda Muhammed'in, müslümanlari Türk'lere karsi saldiriya kiskirtmak için söyledigi: "Siz (müslümanlar), küçük gözlü, basik burunlu, yüzleri kalkan gibi, derisi üst üste binmis olan toplumla savasmadikça kiyamet kopmayacaktir" seklindeki sözleri vardir 442.

Bizim insanimiz, bütün bunlari kendi din adami'nin agzindan dinlerken hadis ve Kur'an hükümlerinde geçen: "ayakaplari keçe olan bir kavim", ya da "burunlari basik, gözleri küçük, yüzleri deri üstüne kaplanmis kalkanlar gibi kalin etli halklar" seklindeki tanimlamalarin, ya da Ye'cuc ve Me'cuc deyimlerinin Türk'ler oldugunu ve Türk'ün insanliga felaket getiren bir irk olarak tanitildigini düsünmez. Oysa ki bu hükümleri Muhammed, kendi kavmi olan Arap'lari Türk'lere karsi düsman ve saldirgan kilmak ve böylece Arap ordularinin Orta Asyalara kadar yayilmalarini saglamak için koymustur. Onun bu taktigi sonucu olaraktir ki, daha halife Osman zamaninda (ki hicret'in 32/ci yani miladin 653.ci yilina rastlar) Hazar bölgesinde Türklere karsi Arap saldirilari baslar. Daha sonraki dönemlerde Kuteybe ve Haccac kumandasindaki Arap ordulari Orta Asya içlerine kadar yayilir, Türk ülkelerini sarar, Türk halklarini tarihte az görülen bir vahsetle kiliçtan geçirir ve zorla müslüman yapar. Gaddarligi ve hunharligi ile "hayvana yaklasik nitelikte bir yaratik" sayilan Arap kumandani Kuteybe, Talkan halkini kiliçtan geçirdikten sonra öldürttügü Türklerin cesetlerini agaçlara astirtir; hem de öylesine ki "Talkan'a giden yolun 4 fersah mesafede olan kismi (24 kilometre) asilan Türklerin cesetleriyle korkunç bir orman görünüsü.." yaratmistir. Konuyu inceleyen bir yazar:"Müslümanlarin Türk yurtlarina yönelik isgali... dünya tarihinde bir esi daha görülmemis bu katliam" diyerek bu olaylari anlatir 443.

Türklere karsi girisilen bu vahseti Islam'in zaferi seklinde gören Halife Velid, yazmis oldugu mektubunda Kuteybe'yi kutlamak üzere aynen söyle demekte: "Müminlerin halifesi süphesiz senin Müslümanlarin düsmanlarina ( Türklere) karsi çetin mücadelelerinle verdigin imtihanlari ve cihadini bilmektedir. Yine müminlerin halifesi senin (sanini) yükseltecek ve sana gerekli olan her seyi yapacaktir. Harbetmeye önem ver. Rabbinin sevabini (mükafatini) bekle" 444

Söylemeye gerek yoktur ki Arap halifesini ve Kumandanini, Türkleri kiliçtan geçirerek, kelleler keserek müslüman yapmaga sürükleyen sey seriat'in "Cihad" ile ilgili hukümleri ve örnegin: "Müsrikleri nerede görürseniz öldürün" (K. 9 Tevbe 5) seklindeki emirleridir.

Ve ne hazindir ki bütün bu emirleri din adamlarimiz binlerce cami'de ve din okullarinda Türk insanina "Seriat dini" diye belletmekte ve vahset niteligindeki bu Arap tarihini, "Islam tarihi" olarak yavrularimiza okutmaktadirlar. Örnegin Ibn-i Ömer'in rivayet ettigi yukardaki hadis'le ilgili olarak Diyanet Isleri Baskanligi'nin yorumu söyledir: "Peygamber efendimizin irtihalinden sonra zuhur eden fitnelerin hepsi Sark tarafindan zuhur etmis bulundugundan bu haber Resullullahin mu'cizelerinden sayilir". Bu yorumda bulunurken Baskanlik, yagma ve talan yapmak, esirler alip ganimetler toplamak amaciyle Orta Asya'lara kadar uzanan ve oradaki Türklerle savasan ve onlari en vahsi usullerle yok etmege çalisan Arap ordularina alkis tutar durumda oldugunun elbetteki farkindadir. Yine bunun gibi, Zeyneb bint Cahs'in rivayetine dayali olarak Muhammed'in: "Büyük bir fitneden dolayi vay Arap'in haline? Ye'cuc ve Me'cuc seddinde (...) delik açildi" seklindeki hadis'ini ögretirken Türk'ün ata'larina küfür edilmesinden dolayi hiç rahatsiz olmadigi ortadadir 445. Asil kötülügün Dogu'dan, yani Türk'ten degil fakat sirf talan amaciyle Dogu'ya saldiran Arap'tan geldigine aldirmaz.

Yine bunun gibi yukardaki hadis'lerde: "Ayakkaplari keçe olan bir kavim" ya da "Yüzleri kirmizi, burunlari basik, gözleri küçük, (vs)" diye tanimlanan halklarin Türkler oldugunu belirleyen kaynaklari, örnegin Buhari'nin "Kitab-i Cihad" ile "Kitab-i Menakib" 'i, ya da Müslim'in "Kitab-i Fitan" adli yapitini kanitlayici belgeler olarak göstermek din adamlarimizi huzursuz kilmaz. Asim Efendi'nin Okyanus adli yapitinda, ya da Ahteri Mustafa Efendi'nin "Ahteri- Kebir" adli kitabinda "Ye'cu ve Me'cuc 'un" Türkler olduguna dair söylediklerini tekrarlamaktan geri kalmazlar.

Bindört yüz yil boyunca ve özellikle geçen yüzyildan bu yana Arap yazarlar, Arap'taki Türk düsmanliklarini hep bu hükümlere dayali olarak pekistirmislerdir. Bu sayededir ki arap milliyetçiligi davasini en güçlü bir sekilde sürdürebilmisler ve 19.yüzyilin ilk yarisi içerisinde "bagimsizlik" savasi bahanesiyle Ingilizlerle bir olup Türk'e karsi dövüsmüslerdir. Dövüsürken de Muhammed'in Türk'leri "felaket" kaynagi gibi gösteren sözlerini gerekçe yapmaktan çekinmemislerdir 446.

Bütün bu hususlari "Arap Milliyetçiligi ve Türkler" adli kitabimda etraflica inceledigim için burada daha fazla durmayacagim 447. Fakat sunu hatirlatmakla yetineyim ki din adamlarimiz insanlarimizi kendi ata'larina ve eski yasam ve uygarliklarina yabanci ve düsman kilmak için ne mümkünse yapmislardir. Türk'ün 2500 yillik zengin tarihini, Türk'lerin islamiyete girisleri itibariyle son bin yillik zamana sikistiracagim diye olmadik yalanlara sapmislardir.

Din adamlarimizin afv'edilemeyecek olan yönlerinden biri de sudur ki Türk'e benligini, Islam öncesi güzel geleneklerini (örnegin kadina sayginligini, akilciligini, dikhakçiligini, ahlakiligini) ve güzel dilini kazandirmaga, ya da Arap'in tarihi Türk düsmanligini anlatmaga çalisan bizlere düsmanlik beslemeleri, yazdiklarimizi okutmamak için her türlü kötülüge yönelmeleridir.

Umariz ki bu satirlar, ruhlarinda birazcik olsun "insanlik" bilinci yatan bazi din adamlarimizin kafalarinda ve vicdanlarinda sorular ve kuskular yaratacak ve onlari bu konularda olumlu bir yol izlemege zorlayacaktir.