Library: Modern Documents: Ilhan Arsel: Din Adamlari: Din Adamlari - Bolum 20

Atatürk'ün Binbir Güçlükle Din Adami'ndan Kurtardigi toplumu, Yeniden Din Adami'nin Pençesine Terkeden Zihniyet.

I) "Aydin" din adami yetistirme hayalleri:

II) Atatürk'e gelinceye kadar Islam devletlerinin hiç birinde "özgürlük", "insan haysiyeti" ve "insan sevgisi" adina din adami'na karsi savasan ve toplumu din adami'nin kötülüklerinden kurtaran olmamistir.

III) Gerçek anlamda "aydin" olmayan din adami, halkin da aydinlanmasini istemez.

IV) Aydinlanmayan ve aydinlatilmayan halk, daima din adami'nin yaninda ve fakat daima da onun kötülüklerine kurbandir.

V) Aydinlanmis halk daima din adami'nin kötülüklerine karsi çikar ve onu gelismeye zorlar:

VI) Devlet'i yeniden din adami'nin (ve din'in) destegi haline getirenlerimizin suçu

Atatürk'ün seriat karanliklarindan ve din adami'nin tasalludundan kurtarip akilci egitim sayesinde aydinliklara çikardigi Türk toplumu, yeniden seriat batakligina sürüklenmekte, yeniden din adami'nin o "çag disilik" kokan ellerine terkedilmektedir. Son bin yillik tarihimiz söyle derinlemesine elestirilebilse, kazanilan askeri savaslar ve fethedilmis ülkeler öyküsü disinda Türk'ün bilim ve kültür alanlarinda basarisizliklari söyle ciddi ve cesur bir arastirma konusu yapilabilse görülecektir ki bütün bunlarin nedeni seriat egitimi ile yogurulmus ve din adaminin elinde birakilmis, dolayisiyle özgür düsünceden, yaratici güç'ten yoksun kalmis olmaktir. Atatürk'ün sagladigi laik ve müspet egitim sayesinde gerçekten ibret verici hamleler yapabilen toplumumuzun, seriat ortami içerisinde ve din adami'nin elinde nasil beyni islemez, fikren uyusuk ve cansiz bir külçe haline gelebildigini ancak böyle bir elestiri ortaya vuracaktir.

Biliyoruz ki bu görüsümüzü çürütmek isteyenler, geçmisteki islam uygarligini örnek vereceklerdir. Ancak ne var ki islam uygarligi denen sey, islam'in kendisinden dogma, ya da seriat egitimiyle yetismis kimselerin yaratmasi olmayip eski Yunan bilimlerinden yararlanma sonucu olusmus bir seydir. Bunun böyle oldugunu diger yayinlarimizda (özellikle Aydin ve 'Aydin' ve ayrica Teokratik Devlet Anlayisindan Demokratik Devlet Anlayisina adli kitablarimizda) belirtmis oldugumuz için burada durmayacagiz. Fakat sadece sunu tekrarlamakla yetinelim ki seriat malzemesi ve egitimi ile müspet kafa yapisinda, müspet ahlak anlayisinda insan yetistirmek mümkün degildir. Akilci düsünce'nin özgürlügüne ve bagimsizligina yer ve deger vermeyen, insan zekasina güven beslemeyen, akla aykiri ne varsa her seyi "gerçek" diye gösteren seriat düzeni ve zihniyeti içerisinde aydin din adami yetisemez.

I) "Aydin" din adami yetistirme hayalleri:

Her vesile ile tekrarladigimiz gibi Bati'nin fikirsel gelismesinde rol oynayan sey, aydin sinifin bir yandan insan aklini baski altinda tutan din kurulusuna ve diger yandan da din adamlarina karsi savasim vermis olmasidir. Bati'da özgür düsünce'nin egemenligini saglayanlar, insan aklini hem din cenderesinden, hem de din adami'nin pençesinden kurtarmislardir. Akil Çagi'nin olusumunda en önemli rol oynayan Fransa, din adamina karsi en amansiz savasim veren bir ülkedir. 1789 Ihtilali dinsel zihniyete ve egitime oldugu kadar din adamlarina karsi girisilmis bir savasimdir. Bu ihtilal, Fransiz halkini, din adami'nin sahteliklerine, yalanlarina ve saltanatina karsi baskaldirma gelenegine yöneltmistir. Bu dönemde Aydin'in baslica düsüncesi toplumu din adami'nin sömürüsünden ve etkisinden kurtarmak olmustur. Fransiz Ihtilali, bu düsünceyi gerçeklestirme alanina sokan en önemli bir girisimdir. Ihtilal liderleri, din adamlari sinifini sadece siyaset'ten uzaklastirmak, sadece dünya islerine karismaktan alikomak degil fakat asil kisi ile iliskisini kesmek, ve daha dogrusu yok etmek istemislerdir. Kliselerin kapatilmasi ve din adamlarinin hapislere atilmalari hep bu düsüncenin sonuçlari olarak ortaya çikmistir.

Bununla beraber bu kadar asiri gitmek istemeyenler, din ve dünya islerini birbirinden ayirmak ve din adamlarinin sadece "uhrevi" alanda is görmelerine izin vermek sikkini seçmislerdir. Bir yazar söyle der: "(Tarihin ögrettigi o'dur ki) eger bir millet mutluluga yönelmek umudunda ve karsilikli sevgi ve saygi ve refah yoluna çikmak düsüncesinde ise, bu taktirde din adami'nin elinden her türlü dünyevi yetkiyi (almak gerekir). Sunu aklimizdan çikarmayalim ki insanlik tarihinin baslangicindan bu yana kisi özgürlükleri ve insan zekasi bakimindan zararli hiç bir davranis (akilci egitim veren ögretmenlerden) gelmemistir; buna karsilik her devirde din adamlari insan varliginin en kararli, en kötü , en acimasiz düsmanlari... olmuslardir" 613.

Bu yazarlar Hiristiyan dini'nin "Sezar'in hakkini Sezar'a, Isa'nin hakkini Isa'ya" ilkesine dayali olarak din ve devlet islerini birbirinden ayri tutmaga yönelik özelliklerini ele alarak, din adamlarinin siyasetten uzak kalip sadece "uhrevi" sorunlarla ugrasmalari halinde zararsiz duruma gireceklerine inanmislardir. Bir yazar söyle der: "Din adami'nin elinden dünya islerini ve siyasal yetkileri alip onu sadece (ibadet) isiyle ugrasir kiliniz, iste o zaman onu zararli olmaktan çikarabilirsiniz"

Öte yandan Batili aydinin tutumu genellikle su olmustur ki toplumda "egemen" olmak gereken tek güç akil olmalidir. Toplumu sadece akil gücü sürüklemelidir. Bu da din adami'ni dünyevi islerin ve siyasetin disinda birakmakla mümkündür.

Oysa ki islam ülkelerinde böylesine bir bilinçlenme görülmez. "Aydin" diye bilinen siniflar, eskiden oldugu gibi bugün dahi geri kalmislik nedenlerini seriat dininde degil fakat din adamlarinin "cehaletinde" aramak gerektigini söylerler. Onlara göre Seriat'in özü "iyi" ve her türlü bilimsel gelismeye olasilik verecek yeterliktedir; eger din adami iyi bir din egitiminden geçirilecek olursa her sey düzelecek, islam halklari uygarliga eriseceklerdir.

"Aydin" din adami yetistirmek hevesiyledir ki ülkemizde, son 30 yil boyunca görülmemis bir bilinçsizlikle din okullari (Imam-Hatip okullari, Islam Enstitüleri, vb...) ve ilahiyat fakülteleri açma rekorlari kirilmis ve bu kisa süre içerisinde neredeyse yarim milyona yaklasik "medrese kafasi" üretilmistir. Bu kafalar devletin bütün kilit noktalarini ele geçirerek yakinda Türk toplumunun tüm kaderine egemen olacaklardir.

"Yüksek ögrenim" görmüs ve "Profesör'lüge" erismis bu tür din adamlari, çag disi zihniyete saplanmis olmaktan dogma bilinç altbir itisle, çogu kez aydin görüslü ve kültürlü ve Bati uygarligini derinlemesine biliyormus görünmek gibi bir özleme saplanmaktan da geri kalmazlar. Örnegin Aristo , ya da Nietche ya da Dostoyevski' vb... gibi yazar ve düsünürlere hayranlik duyduklarini söyleyip görüs sergilemege çalisanlar ya da "hümanizm'e" yönelikmis gibi davrananlar vardir aralarinda. Ancak ne var ki bu özlem onlari, çogu zaman farkina varamayacaklari bir gaflete düsürür. Nitekim Kur'an disinda Islam tanimayan ve "dogru" yola ancak Kur'an ile girilebilecegine inanan ve üstelik Diyanet Isleri Baskanligi'ni dahi "hurafe satiyor" olarak tanimlayip gericilikle suçlayan bir seriatçi "profesörün", Dostoyevski'ye hayranlik duymasi ve bu hayranligini gazete sütunlarinda haykirmasi bunun nice kanitlarindan biridir: "... kendisine bakarak güç, güven ve ask tazeledigim Dostoyevski'yi sonsuzluk dostu olarak aniyor ve selamliyorum" derken 625, bu hayranlik duydugu Dostoyesvki'nin Islam'a (özellikle Kur'an'a) ters düstügünden habersizdir. Yarim yamalak onun yapitlarini muhtemelen okumustur ama nüfuz edememistir. Çünkü Dostoyevski, Kur'an'i benimsemek ya da Kur'an'daki Tanri anlayisina katilmak söyle dursun fakat Tanri'nin varligindan bile süphe ettigini ortaya vuran ya da Avrupa'nin ve dolayisiyle dünya ülkelerinin ancak Ortodoks kilise'sinin rehberligiyle kurtulusa çikacagina inanmis ve bu inancin havariyunlugunu yapmis olan bir kimsedir 626. Eger bizim Üniversite molla'mizin bundan haberi var ise bu takdirde Kur'an'dan vazgeçip Rus Ortodoks kilisesine katilmakla, Dostoyevski'ye hayranligini çok daha gerçek bir sekilde ifade etmis olacagi muhakkaktir. "Profesör" unvanli bu ayni din adami'nin, bir baska vesileyle Bosna-Hersekli müslümanlarin baskani olan Izzetbegoviç'i "imanda gönüldasim" di yerek "saygi ve hayranlikla" selamlarken de benzeri bir gaflete düstügüne kitabimizin ilk bölümlerinde deginmis ve Izzetbegoviç'in Atatürk devrimlerini tüm olarak "Barbarlik" diye tanimlarken Atatürk Türkiyesinin bir numarali düsmani olduguna deginmistik 627. Bizim kendi takunyali seriatçilarimiza bile tas çikartacak kadar koyu bir Atatürk (ve "Atatürk Tükiyesi") düsmanini "aydin" sanilan din adamlarimizin "imanda gönüldasim" diyerek baslarina taç etmeleri sunu gösterir ki onlar için "iman" disinda kutsal ve degerli olan hiç bir sey yoktur: ne insan sevgisi, ne vatan sevgisi, ne ana ya da baba sevgisi, ne "millet" sevgisi, ne adalet sevgisi... evet seriat disinda hiç bir sevgi!

Humanizm'e yönelikmis gibi görünen "Profesör" unvanli din adamlarimizin 627(a) saplandiklari gaflet ise "Hümanist" (hümanizma) sözcügü ile "Humaniter" sözcügü arasindaki farki bilmemekten dogmaktadir. Aydin ve "Aydin" adli kitabimda da degindigim gibi humanizm'a, insan sorunlarinin din verileriyle (kitaplariyle) degil fakat beseri verilere (insan yapisi kanunlara) göre çözümlenmesini öngörür. Oysa ki bizim "aydin" geçinen "Profesor", "Doçent" unvanli din adamlarimiz için seriat disinda (hiç degilse Kur'an disinda) çözüm aramak söz konusu degildir.

Öte yandan bu kisilerin "Hümaniter" görünmege heveslenmeleri de yapmaciktir, çünkü bu sözcük, basta din ve inanç olmak üzere hiç bir ayirim gözetmeksizin insanlar arasi sevgi ve saygi duygularini içerir. Farkli din ve inançta olanlara karsi saldiri ve savas diye bir sey kabul etmez.

Oysa ki bizim "aydin" din adamlarimiz, farkli din ve inançta olanlari "kafir" ve "düsman" bilirler, çünkü seriat dini, daha önceki bölümlerde de gördügümüz gibi, Islam'dan gayri bir dine yönelik olanlari (hatta Islam olupda munafik sayilanlari) "sapik", ya da "kafir" olarak tanimlamak bir yana (örnegin: K. Imran 85), fakat yer yüzünü "Dar'ül-Islam" (müslümanlarin yasadiklari yerler) ve "Dar'ül-harb" (Kafirlerin yasadiklari yerler) diye ikiye ayirip birincileri ikincilere karsi savastiran, "müsriklerin" öldürülmelerini zorunlu kilan bir din'dir (örnegin: Tevbe 5, 29; Bakara 193 vb...). Baska din'den olanlara (örnegin Yahudilere ve Hiristiyanlara) karsi olumlu davranmayi savunuyormus gibi görünenler dahi, bunu insan sevgisi itisiyle yapmazlar; sadece Tanri'nin Islam'dan baska bir din ve baska din'den peygamber göndermedigini ve çünkü Kur'an'in böyle dedigini düsünerek yaparlar.

Evet, ne yazik ki seriat egitimiyle akilci ve çagcil düsünce yapisinda ve insanlar arasi sevgi duygusuna bagli din adami yetistirme olasiligi yoktur ve olmadigini kanitlar nitelikteki örnekleri sonsuza dek uzatmak kolaydir! Diyanet Isleri Baskanligi'nin ya da "Profesör" ya da "Doçent" unvanli din adamlarimizin halkimiza bellettikleri (ve bu kitapda bazilarina deginmis oldugumuz) seriat verilerini söyle bir gözden geçiriniz: akli basinda olanlarimizi dehset ve saskinliga sürükleyecek olan bu hükümlerin "aydin" diye tanimladigimiz bu din adamlari tarafindan "kutsal" sayildigini görmekle sasirir ve "cahil" din adami ile "okumus" din adami arasinda neden dolayi fark olamayacagini anlarsiniz.

Fakat "aydin" diye ortaya çikan (özellikle "Profesor" ve Doçent" unvanli) din adamlarimizin bu topluma karsi giristikleri asil büyük yikicilik, Atatürk sayesinde akilcilik rayina oturtulmus bir toplumu, bu raydan çikartip Kur'an disinda gerçek yokmus inancina dogrultmak, Kur'an'i tüm yasamlarimizin rehberi yapmaga çalismaktir. Bunlar arasinda "Kur'an'daki Islam" parolasina sarilip kendisini "havari" lerden sananlar vardir. Içinde yetistikleri seriat egitimi yüzünden sapli bulunduklari zihniyet nedeniyle sundan habersizdirler ki çagdas uygarlik, kisi'yi din kitaplarinin rehberliginden uzaklastirip aklin egemenligine ve rehberligine ulastirmakla saglanmistir. Bati dünyasi, 17ci yüzyildan bu yana, insan zekasini ancak bu yoldan yaraticiliga kavusturmus ve ancak bu yoldan insan varligini sinirsiz bir gelisme olasiligina dogrultmustur. Konuyu Aydin ve "Aydin" adli kitabimda inceledigim için burada daha fazla durmayacagim.

Ancak sunu tekrarlamaliyim ki bizim için bütün sorun, genel olarak din adami'ni çag disi zihniyet içerisinde tutan seriat'in özü'nde yatmaktadir. Asil savasilmak gereken sey de bu öz'dür. Bu özü olusturan veriler, bundan 1400 yil önce yerlestirilmis seylerdir; Insan varligini eziklik içerisinde tutan ve sömürten bu özü akil tornasindan geçirmedikçe ve din adami sinifini "akilci düsünce insanlari" haline sokmadikça uygarliga çikis yolu bulunamayacaktir.

Biz aydinlar, akil yordami ile seriat'in insan hak ve özgürlüklerine ters düsen yönlerini ortaya vurup insanlarimizi bilinçlendirmekle ve onlari din adaminin yalanlarina ve kötülüklerine karsi savasim verebilecek duruma getirmekle görevliyiz. Nasil ki Bati'da aydin siniflar, bir yandan din kurulusunu elestirip akla ve vicdana aykiri din verilerini gidermege çalisirken diger yandan din adami'ni dünya islerine karistirmamak, halk yiginlarini din adami'nin baskisindan kurtarmak bakimindan kendi toplumlarina yararli olmuslarsa, bizler de bu ülkeyi uygarliga çikarmak için öyle yapmak zorundayiz. "Aydin kisi" olma niteligi bizi bu zorunluga, yani din kurulusunun ve din adamlarinin olumsuz yönlerine karsi savasima sürüklemelidir.

Ne hazindir ki Islam tarihinde bu tür bir savasim olmamistir. Din ve devlet ayriligi diye bir sey olmadigi için, "dünyevi" ve "uhrevi" iktidar'in destekçisi isini gören din adamina karsi direnis pek görülmemistir. Geçmiste bazi yazarlarin din adami'nin kötülüklerine ve bilgisizliklerine karsi tepki gösterdikleri söylenebilirse de, bu hem yetersiz ve hem de etkisiz kalmistir. Örnegin Sirazli Hafiz, hemen her siirinde, kapali bir dil ile de olsa, din adaminin sahteliklerini dile getirmistir 628. Gülistan adli kitabinda sair Sa'adi'nin ayni seyi yaptigi görülür. Din adamina karsi en fazla düsmanlik duyanlardan biri Ibn Rüsd'tür; Eflatun'un "Cumhuriyet" adli kitabini yorumlarken "Bütün istibdat'lar içerisinde en korkunç, en kötü olani din adamlarinin istibdadir" diyebilmistir 629. Ibn Rüsd' ü bu düsmanlikta kararli kilan sey, Endülüs saltanati döneminde, daha dogrusu Halife Hakem II zamaninda (yani 10. yüzyilda), olusan hosgörü ve uygarlik ortamina karsi din adami'nin olumsuz tutumudur. Hacib al-Mansur'un, Halife Hisam saltanatina son verip iktidari ele geçirmesinde, fikir ve düsünceye zincir vurmasinda din adaminin rol oynamasinin da onu rahatsiz ettigi muhakkaktir. Buna benzer olaylar sonucu Ibn Rüsd sunu iyice anlamistir ki din adami, her türlü degisikligi ve yeniligi "dinsizlik" bilir ve önlemek için her kötülügü yapmaga hazirdir.

Yukardaki listeyi uzatmak ve din adamlarina bagli imis gibi görünüp onlarin söylediklerine fazla aldiris etmeyen Alparslan gibi hükümdarlardan örnekler vermek mümkün.

Yakin dönem tarihimiz içerisinde Tevfik Fikret ya da sair Esref ve Neyzen Tevfik gibi bazi yazarlarin bu seriyi tamamladiklari da dogrudur. Dürüstlük timsali Tevfik Fikret, o güzel ve etkili kalemiyle, din hocalarina gereken dersi vermesini bilmistir. Yalan ve iftira usulleriyle temiz insanlara saldirmayi ma'rifet sayan din adamlarini hallaç pamugu gibi atmasini becermistir. Selahi Dede adindaki bir hoca için yazdigi su satirlar bunun nice örneklerinden biridir:

"Hacce-i haç der -bagal'i hulheves,
Simdi sarik, simdi külah, simdi fes,
Ac basini söyle nesin hey teresi teres"

Bu satirlari yazmasinin nedeni kendisinden is isteyipde olumsuz karsilik alan bu din adami'nin: "Tevfik Fikret -'Kur'an'in kara sayfalari yirtildi artik-' dedi" diyerek iftirada bulunmasidir 630.

Sair Esref ise, kaba bir dil ile de olsa, o veciz satirlariyle din adamlarini bir hayli hirpalamistir.

Insan sevgisi ve özgürlük duygusu ile dolu Neyzen Tevfik'e gelince o, din adamlarinin baslica düsmanlarindan biridir. Kendisi medrese egitiminden geçmis olup molla'liktan geldigi için din adamlarinin iç yüzünü herkesten iyi bilirdi. Bundan dolayidir ki onlarin tiynetini ortaya vuran siirler yazmistir. "Aygir Imam" baslikli bir siir'inde din adamlarinin para'ya düskünlüklerini, zayif'lari ezmek hususundaki becerikliklerini ve güçlü olanin karsisinda küçülmüslüklerini, hilelerini vb... dile getirmek üzere söyle der:

"Paraca pulca bu yil hayli kalinlastin ha,
..................................................................................
Pek zebun-küs (düsman öldüren) diyemem amma ezersin zayifi
Lüpe geldi mi taparsin semize Aygir Imam, 631

Din adami'nin bilgisizligini, kana susamisligini ve halki yoksulluk ve kader felsefesi ile yetistirme gayretlerini sergilemek için söyle der:

"Gece basti kara kapli kitap-oldu hakim,
Anirirken tepisen bunca ... (imam) hep alim!
Hepsi de kendisinin gittigi yol dogru sanir,
Razidir yaptigina az buçuk elden utanir!
Utanirken garazim menfaatinden korkar,
Yoksa her seye müsait o sarik, kanli yular" 632

"Hoca" adli bir siirinde din adam'inin bir baska yönünü söyle dile getirir:

"On üç yasinda bir kizi nikah ederek,
Alir ve kendisi altmis yasindadir, bu .(!)..,
Imam degil mi ya? Bunlar seriat icabi,
Mahallede ileri kim gelirse ahbabi!" 633

Fakat su muhakkak ki Atatürk'e gelinceye kadar din adamini kötülük yapabilecek durumdan çikaran ve insanlarimizi din adami'nin pençesinden kurtaran olmamistir. Din adami'nin farkli inançtakileri "kafir"likle suçlayip seriat'in "Cihad" hükümlerini seferber edebilen olumsuz zihniyetine karsi, inanç farki gözetmez bir insanlik sevgisiyle dikilen çikmamistir. Denilebilir ki Atatürk, 1400 yillik Islam tarihi icerisinde din adami'na karsi en etkili bir sekilde savasabilen ilk ve tek insandir. Eger istemis olsa din adamini kendisine destek kilip, halki onun araciligiyle sömürebilecek ve rahat bir yasam sürebilecek iken bunu yapmamistir. Yapmis olsa muhtemelen kendisini tehlikelere sürüklemez ve bugün softa yiginlarca lanetlenmezdi. Fakat o her seyi göze alarak din adamina karsi amansiz bir savasim açmistir. Çünkü din adamini Türk toplumu için en büyük bir bela olarak görmüstür. Bundan dolayidir ki din adamlarini sevmez ve sevmedigini açikca söylemekten çekinmezdi. Subat 1923 tarihli bir konusmasinda söyle der:

"Eger onlara (din adamlarina) karsi benim sahsimdan bir sey anlamak isterseniz derim ki ben sahsen onlarin düsmaniyim. Onlarin menfi istikamette atacaklari bir hatfe (adim), yalniz benim sahsi imanima degil, yalniz benim gayeme degil, o adim benim milletimin hayati ile... , o adim milletimin kalbine havale edilmis zehirli bir hançerdir. Benim ve benimle hemfikir arkadaslarimin yapacagi sey, mutlaka o adimi atani tepelemektir. Sizlere bunun da fevkinde bir söz söyleyeyim. Farz-i muhal bunu temin edecek kanunlar olmasa, bunu temin edecek Meclis olmasa, öyle menfi adim atanlar karsisinda herkes çekilse ve ben kendi basima yalniz kalsam, yine de tepelerim!"634.

Bu tarihten bir ay kadar sonra, 16 Mart 1923 tarihinde Adana'da sunlari söyler: "Tarihimizi okuyunuz, dinleyiniz... görürsünuz ki milleti mahveden, esir eden, harabeden fenaliklar hep din kisvesi altindaki küfür ve melanet''ten gelmistir. Onlar (din adamlari) her türlü hareketi dinle karistirirlar" 635.

Bu ülkede aydin sayilabilecek bir tek insan gösterilemez ki bu sözleri içtenlikle benimsemesin ve bu duygulari paylasmasin. Din adami'nin yüzyillar boyunca sürüp gelen sevimsizligi, bilgisizligi, fikirsel miskinligi, yalana düskünlügü ve her alandaki olumsuzlugu, bu toplumun uygar düsünceye sahip insanlarinin her zaman için tiksinti ile izledikleri bir gerçektir. Aydin sayisi çogaldikca bu duygularin yayginlasacagi muhakkaktir. Seriat malzemesi ve seriat egitimiyle din adamini daha iyi, daha bilgili, daha ahlaki yetistirmek mümkün olamayacagina göre ülkemiz insanlarinin okumusluk ve uyanmislik seviyesi gelistikçe din adaminin bu toplumda tutunmasina, kendisini kabul ettirip sevdirmesine olanak kalmayacaktir. Hele bu millete bin yil boyunca yaptigi kötülüklerin, düsmanliklarin, ihanet'lerin gün isigina çikarilmasi ve bütün bunlarin biraz olsun akli isleyenlerimizce anlasilmasi sonucunda din adami Türk toplumunun samarini, hem de en güçlü sekliyle, bir gün mutlaka suratinda bulacaktir.

Eger din adami bu durumlara düsmek istemiyor ve kendi sonunu düsünüyor ise Bati'nin gelisme tarihini, özellikle akil çagina girisini inceler ve ders alir. Voltaire, Bayle, Diderot, Rousseau vs... gibi ve daha nice Akil Çagi mimarlarinin itisiyle gelistirilen "din adami düsmanligi"nin Bati'da, özellikle 1789 ihtilalinden sonra Fransa'da, ne gibi boyutlara ulastigini ve ne gibi sonuçlar dogurdugunu gözden geçirir . Eger bu topraklar üzerinde yasayan insanlarin gelecegini tehlikeye düsürmek istemiyor ise bilinçsiz gidisine son verir ve gerçeklere giden tek yolun akilcilik oldugunu kabul edip laik'lik ilkesine bürünerek kösesine çekilir. Asil görevi'nin, seriat düzeni'nin yok olmasini saglayici zemini hazirlamak oldugunu bilerek, kendisinden son bekleneni yerine getirir.

III) Gerçek anlamda "aydin" olmayan din adami, halkin da aydinlanmasini istemez.

Yukardaki bölümlerden çikan sonuç sudur ki günümüzde din adami, bütün okumusluguna, diplomalarina ve unvanlarina ragmen yine de çagcil ve akilci zihniyete sahip olmaktan uzaktir. Bundan dolayidir ki halkin aydinlanmasina, akilci egitim almasina ve laik'lige karsidir. Çünkü bilir ki elinde bulundurdugu yalanlar malzemesini, akilci egitimle yetismis insanlara sokusturmak mümkün olamayacaktir. Bilir ki seriat verilerini "gerçeklerin ta kendisidir" diye belletmeye kalkistigi her kez karsisinda, bunlari akil ve zeka gücüyle çürütecek insanlari bulacaktir. Örnegin bilir ki "Islam seriati hosgörü dinidir; Din'de zorlama yoktur" diye konustugu zaman karsisindaki aydin kisi ona bu ayni seriat'in: "Müsrikleri nerede görürseniz öldürün" (K. 9 Tevbe 5) seklindeki emirlerinden baslayip "(Allah katinda Islam'dan gayri din yoktur) Kim islamiyet'ten gayri bir dine yönelirse sapiktir!" (K. 5 Imran 19, 85) ya da "Ey inananlar! babalarinizi, kardeslerinizi -eger küfrü imana tercih ediyorlarsa-dost edinmeyin" (K. Tevbe 23) seklinde olan ve ayrica müslümanligi terkedenlerin öldürülmelerini emreden ya da "Kafirlere" karsi cihad'i öngören hükümlere varincaya kadar, hosgörü duygusunu insan kalbinden silen verileri gösterecektir. Yine bunun gibi bilir ki "Seriat dini esitlik dini'dir" dedigi zaman karsisindaki aydin ona seriat'in esitsizlik yaratan nice verilerini ve bu arada köleligi dogal bir kurulus gibi tanimalayan: "... bir tarafta... bir köle, bir tarafta da bol rizik verdigimiz... birisi olsa, bu ikisi esit olur mu? Sükür Allah'a ki esit degildir" (K. 16 Nahl 75) seklindeki hükümlerini ve benzerlerini gösterecektir. Buna karsi "Kölelik eski Cahiliyye döneminin benimsedigi bir kurulustu; bu nedenle o an için köleligi kaldirma olanagi yoktu; kölelik kaldirilmis olsa idi halk ayaklanirdi. Bu nedenle Tanri köleligi yekten kaldirmadi fakat tedricen kaldirilmasini uygun buldu" seklinde bir yanit vermege kalkistigi zaman karsisindaki aydin kisi, akilci bir mantikla kendisine: "Pek iyi ama, her seyi diledigi gibi yaratacak güçte olan bir Tanri neden halkin ayaklanmasindan korksun ve taviz yoluna basvursun?" diyecektir. Yine bilir ki "Seriat dini kadin haklarina saygilidir, kadin erkek esitligini saglamistir" seklinde konustugu zaman karsisindaki aydin kisi ona "Kadinlar aklen ve dinen dun yaratiklardir" seklindeki hükümlerden baslayip "Iki kadinin tanikligi bir erkegin tanikligina bedeldir" (K. Bakara 282) , "(Miras paylasiminda) Erkegin payi... iki disinin payi kadardir... Erkege kadina nispetle iki pay verilir" (K. Nisa 11,176) seklindeki kadin erkek esitsizligini öngören, ya da "Namazi (bozan) seyler esek, domuz ve kadin'dir", "Cehennem'in çogunlugunu kadinlar olusturur" seklinde insan sahsiyetinin haysiyetini rencide eden nice hükümleri siralayacaktir.

Bu örnekleri çogaltmak kolay. Kolay olmayan sey, din adamina, bu toplumda artik düsünebilen beyinler oldugunu ve su durumda akil ve mantik disi seriat verileriyle is görmenin yararsiz bulundugunu anlatmaktir.

IV) Aydinlanmayan ve aydinlatilmayan halk, daima din adami'nin yaninda ve fakat daima da onun kötülüklerine kurbandir.

Toplumumuzun baslica özelliklerinden biri kendisine en büyük kötülükleri yapanlara, kendisini sömürüp yoksul, zavalli ve mutsuz birakanlara, özellikle din adamlarina karsi bilinçsizce baglilik duymasi, her vesile ile destek olmasidir. Her ne kadar bu olumsuzluk seriat toplumlarinin ortak bir yönü olmakla beraber bizim kendi toplumumuz bakimindan ayri bir özellik tasir. Çünkü yeryüzünde bir baska toplum yoktur ki, kendi benligini, milli geleneklerini, tarihini, dilini ve her seyini din adami yüzünden yitirsin de buna ragmen din adamina bagli kalsin. Kuskusuz ki bu baglilik "korku" ve "bilgisizlik" gibi ogelerden kaynaklanmaktadir.

Ne hazindir ki halkimiz, geçmis dönemler boyunca din adamina, hep olumsuz yönleri itibariyle baglilik göstermistir. Örnegin hangi din adami ki "kafirlere" karsi seriat'in öngördügü insafsiz hükümleri uygulamada usta olmustur, ya da hangi din adami ki "kafirlere" karsi "Cihad'a girisilmesi" için etkili olmus, öncülük yapmistir, ya da hangi din adami ki farkli din ve inanca yönelenleri sapiklikla suçlamistir, ya da hangi din adami ki tüm insanlar arasi sevgi fikrinden ve duygusundan yoksun kalmistir, iste o, halk tarafindan en degerli, en büyük insan sayilmistir. Kanuni Sultan Süleyman ve Selim II zamaninda Seyhülislamlik yapmis olan Ebu'suud Efendi ki, kendisine boyun egmeyen ve "Vahdet-i Vücud" nazariyesine inanan kisilerin öldürülmesinden tutunuz da "hülle" ugruna aile yuvalarinin yikilmasi sonucunu doguracak kararlara varincaya kadar her türlü ahlak disiliga ve insafsizliga yönelmekten geri kalmamistir, halkimizin ve hatta aydin'larimizin bugün dahi "esine az rastlanir din adami" olarak kabul ettikleri bir kimsedir.

Seriat dünyasi halklarinin tarihi hep bu tip din adamlarinin yüceltildigine kanit örneklerle doludur.

Kuskusuz ki her ülkede ve her toplumda din adamlarinin kötülüklerinden söz etmek, örnekler vermek mümkündür. Fakat kendi içinden çiktigi ve kendisini besleyen topluma karsi olumsuz davranmak bakimindan Türk din adami ile yarisabilecek olanini bulmak güçtür. Arap'in din adami bile, bütün ilkelligine, bilgisizligine, kötülügüne ragmen yine de kendi ümmetini "Arap benligi" ile yetistirmesini bilmis, kendi geleneklerini, kendi dilini yüceltebilmistir. Oysa ki bizim din adamimiz, Türk'ü milliliginden, kendi öz dilinden, eski geçmisinden, geleneklerinden ve zengin tarihinden, daha dogrusu Türklükle ilgili ne varsa her seyinden yoksun etmis, hatta onu kendi atalarini lanetler durumlara getirmis, "Türk'ün tarihi islam ile baslar" diyerek, en azindan 2500 yillik Türk tarihini su son bin yillik zamana sigdirmak istemis, kisacasi Türk'ü "Türklügünden" ariyip ruhen ve ahlaken Araplastirmistir.

Su muhakkak ki Türk halki, aydinlandigi ve aydinlatildigi an bu yalanlar ve melanet son bulacaktir. Bati'da fikren gelisen halkin yaptigi gibi Türk toplumu da bir gün gelecek, kendisini zavalli hallere düsüren, ilkelliklere iten, kendisine ihanet eden din adaminin karsisina geçip ona haddini bildirecektir.

Kuskusuz ki Türk'ün basina gelen bütün bahtsizliklar, halkin akilci egitimden uzak kilinip seriat hamuru ile yogurulmasindandir. Yine tekrar edelim ki halkin bilgisiz kalmasinin sorumlulugu "din adamlari" ile "aydin" diye bilinen siniflarin omuzlarinda yatar. Halki "çocuk" nitelgginden yukari görmeyen bu siniflar, aslinda kendileri de çocuk zekali olmakla beraber, yalan ve kurnazlik san'atinda usta olmalari sayesinde, yüzyillar boyunca oyunlarini pek etkili bir sekilde oynayabilmislerdir. Bu oyunlara son veren Atatürk olmustur. Ancak ne var ki din duygularinin sömürülmesine yeniden baslanildigi 1950 yilindan bu yana ve hele 1960'lardan sonra sayilari giderek artan din adamlari araciligiyle uygarca yasamlari dinsizlik, ya da Islam'a aykirilik gibi gösteren kara bir zihniyet türemistir ki Türk toplumunu her gün biraz daha birbirine düsman iki kampa ayirmis gibidir. Atatürk düsmanligini ve laik'lik düsmanligini körükleyen davranislar hep din adami ile halk'in cahil siniflarinin is birligi sayesinde ortaya çikmistir. Istanbul'da, Beyazit cami'inde Hoca efendi'nin vaazini dinledikten sonra sokaga firlayan halk, Üniversite binasini basmis, ögretim üyelerinin odalarina girerek tehditlerde bulunmus, Fakülte Kitapligina giderek: "Bu kitaplar yakilacak, buraya Kur'an'dan baska kitap konmayacak" diye bagirip cosmustur. Diyanet Isleri Baskanligina getirilen yüksek diplomali (!) din adamlarimiz, bu uygarlik çaginda kadina hala dayak atmak'tan tutunuzda, Cennete gidecek olan müslüman erkeginin 4000 bakire, 8000 dul ve 200 huri ile evlenecegine dair müjdeler vermege varincaya kadar güldürücü fetvalar vermekle mesguldürler.

Gerilerde biraktigimiz yüzyillar içerisinde nice aci örnekler vardir ki cahil halkin din adami ile el ele ve ayni safta olmak üzere "aydinliga" karsi ayaklandigini gösterir. Çok gerilere gitmeye gerek yok, fakat Cumhuriyet dönemimizin baslarinda tanik oldugumuz olaylara göz atmak yeter. Menemen olayi devrim düsmani din adaminin cahil halk'in destegi ile ne gibi cinayetlere girisebileceginin en yeterli bir örnegidir. Resmi kayitlardan okumaktayiz ki devrimlere ve uygarlik fikrine karsi ayaklanan ve kendilerini "mehdi" olarak gösteren hoca'lar, devrim temsilcisi genç subay Kubilay'in kafasini kör biçakla keserlerken halk arasindan kendilerine gönüllü yardimci bulmuslardir. Bir yazarimiz söyle diyor: "Mehdi, elinde Kubilay'in kanli basi ile dolasiyor. Bu arada katillere sigaralar ikram edilmekte, kesik basi direge baglamak için halk arasinda haril haril ip aranmaktadir. Ve bütün bu destege sebeb -'Seriat'in, Padisahlarin, din'in geri gelecegi'- vaadidir. Halk bilinçsiz sekilde bir seye tepki göstermek gerektigini düsünürken bu tepkiyi katillere yardim etmek biçimine dönüstürmüstür. Halkin tutumu budur ve bu sadece Menemen'de degil, diger devrim aleyhtari davranislarda da ayni olmustur... Fakat gerçek, (bütün) bu olaylarda halkin, bazan küçük bazan da büyük gruplar halinde suçlulari destekledigidir". 636

Animsatalim ki Kubilay, halkin içinden çikma bir devrimcidir; Atatürk devrimlerini savunan bir insandir. O devrimler ki yüzlerce yil geri kalmis bir toplumu uygarliga çikarmak için yapilmistir. Oysa ki halk, kendisini devrim düsmani olarak hazirlayan din adaminin yaninda ve desteginde olarak kendi içinden çikan ve kendisine yardimci olmaga çalisan bir insani yok etmistir. Iste bugün yine din adaminin pençesine teslim ettigimiz halk, muhtemelen pek yakinlarda yeni Menemen olaylarina heves duyan ve aydin kisilerin kesik baslarini elinde tutacak olan din adamlarini alkislamaga alistirilmaktadir. Sivas vahseti bunun ilk denemelerindendir.